owczarek belgijski wzorzec rasyOWCZAREK BELGIJSKI wzorzec rasy
(Chien de Berger Belge – Belgian Shepherd Dog)

 

Kraj pochodzenia: Belgia

Użytkowanie: pierwotnie pies pasterski, obecnie wszechstronnie użytkowy pies pracujący (obrończy, stróżujący, tropiący), jak również doskonały pies rodzinny.


Klasyfikacja FCI
:
Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające
Sekcja 1 – Psy pasterskie.
Wymagane próby pracy.

 

 

 

RYS HISTORYCZNY


W Belgii, pod koniec XIX wieku, było wiele psów pasterskich, które prezentowały różny typ i krańcowo różnorodną sierść. Aby do tego stanu rzeczy wprowadzić trochę porządku, entuzjaści hodowli psów zaczęli się grupować i w celu ujednolicenia rasy zwrócili się do A. Reula, profesora Wyższej Szkoły Weterynaryjnej w Cureghem, którego można uważać za pioniera i założyciela rasy. Rasa oficjalnie powstała w latach 1891-1897. Klub Owczarka Belgijskiego został utworzony 29 września 1891 w Brukseli.

W 1891 roku profesor A. Reul zgromadził w Cureghem 117 psów, co umożliwiło spis i wybór najlepszych egzemplarzy. Następne lata to skuteczna selekcja, często hodowla w bliskim pokrewieństwie kilku egzemplarzy.

3 kwietnia 1892 roku Klub Owczarka Belgijskiego opracował szczegółowy wzorzec. Zakładał on, że jest to jedna rasa z trzema typami sierści. Jednocześnie mówiono wtedy, że owczarek belgijski jest psem prostych ludzi i dlatego rasa ta nie posiada odpowiedniej renomy. W rezultacie dopiero w 1901 pierwsze owczarki belgijskie zostały zarejestrowane w Księdze Rodowodowej Królewskiego Towarzystwa im. Św Huberta (L.O.S.H). W ciągu kolejnych lat najbardziej aktywni entuzjaści rasy prowadzili z wielką determinacją działania, mające na celu unifikację typu oraz korektę wad. Można powiedzieć, że do 1910 roku typ oraz temperament owczarka belgijskiego został ustalony. Przez cały ten czas sprawa występowania innych jeszcze, różniących się od akceptowanych odmian i kolorów, była przedmiotem sporów i gorących dyskusji. Z drugiej strony kwestie takie, jak morfologia, temperament czy przydatność do pracy, nigdy nie powodowały nieporozumień.

 

 

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT


Owczarek belgijski jest czujnym i aktywnym psem, tryskającym energią, zawsze gotowym do działania. Jest doskonałym stróżem posiadłości, ponieważ ma wrodzoną, doskonałą zdolność do strzeżenia stada. Jest nieustępliwym i zapalonym obrońcą swojego Pana. Pies ten łączy wszystkie cechy, niezbędne u owczarka, stróża, obrońcy i psa policyjnego.

Jego żywy temperament, czujność i opanowanie, bez śladu lęku czy agresji, powinny być widoczne w postawie i czujnym, dumnym wyrazie błyszczących oczu. Przy ocenie tej rasy te cechy temperamentu powinny być zawsze brane pod uwagę.

Chód owczarka belgijskiego malinois jest żywy i swobodny w każdym tempie. Choć owczarek belgijski jest dobrym galopenem, to naturalnym ruchem jest dla niego stęp, a zwłaszcza kłus. W czasie ruchu kończyny są równoległe. Przy dużej prędkości łapy zbliżają się do linii środkowej ciała, przy kłusie wykrok ma średni zasięg, ruch jest równy i swobodny z dobrym napędem tylnych kończyn. Górna linia pozostaje prosta i mocna, przednie kończyny nie mogą być unoszone zbyt wysoko.

Kiedy patrzy się na owczarka belgijskiego w ruchu, wydaje się, że jest on nie do zmęczenia. Szybki, żywy i zwinny, zdolny jest do nagłych zmian kierunku przy pełnej szybkości. Z powodu swojego żywego temperamentu i chęci pilnowania i strzeżenia, ma wyraźną tendencję do poruszania się po okręgu.

Jest to pies wiejski, przyzwyczajony do przebywania na zewnątrz, odporny na zmienne warunki atmosferyczne, tak częste w belgijskim klimacie.

 

 

WYGLĄD OGÓLNY – owczarek belgijski wzorzec rasy


Owczarek belgijski jest psem o wyważonej sylwetce, harmonijnych proporcjach, łączącym siłę i elegancję, średnich wymiarów, o suchym i wyraźnym umięśnieniu, kwadratowego formatu.

Dzięki harmonii budowy i wysoko noszonej głowie, owczarek belgijski sprawia wrażenie elegancji i siły, która jest dziedzictwem najlepszych przedstawicieli psów pracujących. Owczarek belgijskie jest oceniany w naturalnej postawie, bez ustawiania i przytrzymywania.

Sylwetka: powinna zamykać się w kwadracie

Klatka piersiowa: powinna sięgać łokci

Długość kufy: jest równa lub niewiele większa od połowy długości głowy

Głowa: wysoko noszona, nie przesadnie długa, o prostych liniach, dobrze wymodelowana i sucha. Mózgoczaszka i kufa są jednakowej długości, dopuszczalna co najwyżej nieznacznie dłuższa kufa, co daje ostatecznie doskonały wyraz.

Mózgoczaszka: średniej długości, proporcjonalna w stosunku do głowy, czoło bardziej płaskie niż zaokrąglone. Bruzda czołowa niezbyt dobrze zaznaczona. Z profilu linia czoła jest równoległa do hipotetycznej linii będącej przedłużeniem linii grzbietu kufy. Guz potyliczny słabo rozwinięty, łuki brwiowe i jarzmowe słabo wyrażone. Przełom czołowo-nosowy (stop): umiarkowany.

Nos: czarny

Kufa: średniej długości i dobrze wymodelowana pod oczami, stopniowo zwężająca się w kierunku nosa, sprawia wrażenie wydłużonego klina; grzbiet kufy prosty, równoległy z przedłużeniem linii czoła, kufa dobrze rozdzielona, co oznacza, że kiedy jest otwarta, kąciki warg są mocno podciągnięte do tyłu, pysk jest rozdzielony.

Wargi: cienkie, dobrze przylegające, silnie pigmentowane.

Uzębienie: silne białe zęby, regularne i mocno osadzone w dobrze rozwiniętej szczęce. Zgryz nożycowy. Zgryz cęgowy, który był preferowany u psów pasterskich, jest tolerowany. Kompletne uzębienie zgodnie ze wzorem zębowym. Brak dwóch pierwszych przedtrzonowców (2 x P1) jest dopuszczalny, braku 3-go trzonowca (M3) także nie należy brać pod uwagę.

Policzki: suche i płaskie, ale umięśnione.

Oczy: średniej wielkości, ani wypukłe, ani głęboko osadzone, lekko migdałowatego kształtu, skośne ustawione, koloru brązowego, preferowane ciemne, powieki czarne, wyraz oczu bezpośredni, żywy, inteligentny i badawczy.

Uszy: raczej małe, wysoko osadzone, wyraźnie trójkątnego kształtu, u podstawy szerokie, koniec ucha spiczasty, sztywne, noszone prosto i pionowo, kiedy pies jest czymś zainteresowany.

Szyja: dobrze osadzona, dość długa, raczej wysoko noszona, dobrze umięśniona, stopniowo rozszerzająca się w kierunku łopatek, bez podgardla, lekko łukowato wygięta.

Tułów: silny i mocny, ale niezbyt ciężki, długość od stawu barkowego do guza siedzeniowego jest w przybliżeniu równa wysokości w kłębie.

Linia górna: linia grzbietu i lędźwi prosta.

Kłąb: zaznaczony.

Grzbiet: prosty, krótki i dobrze umięśniony.

Lędźwie: mocne, krótkie, ale wystarczająco szerokie, dobrze umięśnione.

Zad: dobrze umięśniony, tylko bardzo nieznacznie opadający, wystarczająco szeroki, ale nie nadmiernie.

Klatka piersiowa: niezbyt szeroka, lecz głęboka, żebra zaokrąglone w ich górnej części, przy oglądaniu od przodu przedpiersie nie jest ani przesadnie szerokie ani wąskie. Linia dolna: rozpoczyna się od klatki piersiowej i wznosi się łagodnie w harmonijnej krzywej w kierunku brzucha, nie jest ani opadająca ani podkasana, ale nieznacznie wznosi się i jest umiarkowanie rozwinięta.

Ogon: dobrze osadzony, mocny u nasady, średniej długości, sięgający co najmniej do stawu skokowego, ale preferowany dłuższy. W spoczynku opuszczony z lekką fajką na wysokości stawu skokowego. W ruchu bardziej uniesiony, chociaż nie może przekraczać linii grzbietu, zagięty koniec jest wyraźnie widoczny, ale nie może być zakręcony ani zdeformowany.

Kończyny przednie: kościec mocny, ale nie ciężki, umięśnienie mocne i suche. Oglądane ze wszystkich stron proste, oglądane z przodu idealnie równoległe. Łopatki: długie i skośnie ustawione, dobrze umięśnione, razem z kością ramienia tworzą kąt, którego wartość wynosi 110-115 stopni.

Ramiona: długie, wystarczająco skośnie ustawione.

Łokcie: mocne, ani zbyt odstawione na zewnątrz, ani podstawione pod tułowiem.

Podramiona: długie i proste. Nadgarstki: bardzo mocne i suche.

Śródręcza: mocne i krótkie, możliwie prostopadłe do ziemi, tylko lekko nachylone do przodu.

Łapy: okrągłe, kocie, palce wysklepione i zwarte, opuszki grube i elastyczne, pazury ciemne i mocne.

Kończyny tylne: silne, ale nie ciężkie, oglądane z boku ustawione pionowo do podłoża, oglądane z tyłu – idealnie równoległe.

Uda: średniej długości, szerokie i silnie umięśnione.

Stawy kolanowe: w linii pionowej poprowadzonej od miednicy do podłoża, staw kolanowy normalnie kątowany.

Podudzia: średniej długości, szerokie i dobrze umięśnione.

Stawy skokowe: nisko osadzone, mocne i umięśnione, średnio kątowane.

Śródstopia: mocne i krótkie, wilcze pazury niepożądane.

Łapy: mogą być lekko owalne, palce wysklepione, opuszki grube i elastyczne, pazury ciemne i mocne.

 

 

OKRYWA WŁOSOWA


Skóra: elastyczna, napięta na całym ciele, powieki i wargi dobrze pigmentowane.

Sierść malinois: musi być gęsta, zwarta, o dobrej strukturze, tworząca wraz z wełnistym podszerstkiem doskonałą warstwę ochronną. Włos bardzo krótki na głowie, zewnętrznej stronie uszu i w dolnych częściach kończyn. Sierść krótka na pozostałych częściach ciała, bardziej obfita na ogonie i wokół szyi, gdzie tworzy kryzę, począwszy od nasady uszu rozciągając się na podgardle. Ponadto na zadzie z tyłu włos jest gęsty i dłuższy. Ogon jest mocno owłosiony, ale sierść nie tworzy kity.

Umaszczenie: płowy z czarną maską i czarnym nalotem. Maska musi być bardzo wyraźna i obejmować dolne i górne wargi, kąciki warg i powieki jedną czarną strefą. Określa ją dokładnie 6 punktów pigmentacyjnych i są to: oba uszy, powieki, dwie wargi: górna i dolna. Wszystkie wymienione punkty muszą być czarne. Czarny nalot (charbonne): wyraźny, czarne końce włosów tworzą narzutkę na maści podstawowej. Przyczernienie jest rozmieszczone równomiernie, nie może występować w postaci plam ani pręg.

 

 

WZROST I WAGA


Wysokość w kłębie: 62 cm (psy), 58 cm (suki). Tolerancja 2 cm w dół i 4 cm w górę.
Waga: 25-30 kg (psy), 20-25 kg (suki)

 

 

 

 

źródło: na podstawie danych przedstawionych przez Związek Kynologiczny w Polsce